“Je moet nooit opgeven met kinderen”

“Wat is er met je, jongen? O, heb je zo’n pijn in je zij? Ja, dat doet pijn, dat komt door trainer Wout. Die laat jou dingen doen, die je nog nooit hebt gedaan en dan krijg je een steek. Die gaat vanzelf over. Rust maar even uit.” Zo hebben vele ouders trainer Wout horen praten met hun kinderen in de F0. Ondanks en dankzij zijn 58 jaar en een leven in het topvoetbal, weet Wout van Driel ieder kind te bereiken. “We hadden laatst een meisje dat geweldig kon voetballen. Ik wilde haar iets uitleggen, maar het kwam niet aan. Dat moet aan mij liggen, dacht ik. Toen had ik door dat ze autisme had, zulke kinderen moet je anders benaderen. Ik sprak haar ouders erover, die hadden net vermoedens dat ze het had. Ik heb ze een poster gegeven voor toekomstige trainers hoe een kind met autisme te benaderen. Super om ze zo te helpen.”

Wouter van Driel loopt al vanaf ongeveer 2000 rond op onze club en voelt zich thuis. “Ik ben een Spangenaar en echte Spartaan. Ik was keeper bij het eerste elftal, de tweede man achter Pim Doesburg. Die ging met Oranje naar het WK78, hij was één van de beste van de wereld. Ik keepte nooit in de Eredivisie. Mijn niveau was Derde Divisie. Daar ging ik later keepen, het hoogste amateurteam van Sparta en later Barendrecht. Ik trainde ook de jonge keepers bij Sparta en later Feyenoord. Justin Bijlow is bij mij begonnen. Mijn neef voetbalde bij Nieuwerkerk. De omvang van de club fascineerde me. Ik ben een keer gaan praten en besloot trainer te worden. Ik heb me altijd thuis gevoeld. Geweldig wat Hans Jeroense met zijn team heeft weten op te bouwen.”

Ik heb me altijd thuis gevoeld. Geweldig wat Hans Jeroense met zijn team heeft weten op te bouwen.”

“Ik houd van topsport, zo’n Bijlow maakt me trots. Toch haal ik de meeste voldoening uit het beter maken van kinderen die het minder goed getroffen hebben. Na de Academie voor Lichamelijke Opvoeding ging ik werken in het Speciaal Onderwijs, kinderen met geestelijke en lichamelijke beperkingen. Het is een uitdaging en ik krijg er zoveel voor terug. Ik werk in Rotterdam op Mytylschool De Brug, aan de praktijkkant. Ik help de kinderen richting werk. Sport is voor mij en de kinderen enorm belangrijk. Voor ieder kind, hoe moeilijk ze het ook hebben, is een goede sport te vinden. Nu sport 85% van ‘mijn kinderen’ na schooltijd en dat wil ik naar 100% brengen. Laatst gingen we naar Zoetermeer om te skiën. Ouders waren bezorgd, kan mijn kind dat wel. En in no time kwam die meid die nauwelijks kon lopen sierlijk van de piste naar beneden. Als je ziet hoe trots ze is en de emotie van de ouders ziet, die altijd beschermend zijn. Nou, dan heb ik het mooiste werk dat bestaat.”

“Je moet nooit opgeven met kinderen.”

“Mijn dochter Gabriëlla stuurde me een video van frame football in Engeland. In een sporthal hadden ze Old Trafford nagemaakt inclusief stadiongeluiden. En daar voetbalden kinderen lopend met frames met wieltjes. Geweldig. Ik dacht, dat kan ik ook. Ik ben het gaan opzetten en nu hebben we een mooie groep enthousiaste kinderen tussen de 6 en 25 jaar waarvan hun droom uitkomt. Ze kunnen voetballen. We spelen binnen en ook vaak op het kunstgras bij VOC. Of echt gras of de straat, in de regen en met keiharde wind. Ze vallen, ze scoren, ze genieten echt. Het mooiste is nog dat ik van ouders hoor dat de kinderen door deze sport nu veel verder zelfstandig kunnen lopen.”

Het mooiste is nog dat ik van ouders hoor dat de kinderen door deze sport nu veel verder zelfstandig kunnen lopen.

“We krijgen veel steun van de Dirk Kuyt- en de Johan Cruyff-foundation. Die rekken zijn best duur en het gaat er stevig aan toe. De verzekering wil het niet iedere keer repareren, dus dat neemt Dirk Kuyt voor zijn rekening. Geweldig. De KNVB heeft het ook geadopteerd, ze willen dat alle clubs passend voetbal gaan bieden. Naast het G-voetbal dat we al kennen, ook voetbal voor geamputeerden of dwergvoetbal.”

“Ik steek heel veel tijd in voetbal, ik probeer nu de woensdagen vrij te houden. Het is mijn lust en mijn leven. Ik geniet van de talentjes die ik zie en die ik zo weet te benaderen dat ze de top kunnen halen. Maar meer nog geniet ik als kinderen en hun ouders, die niets verwachten, van alles blijken te kunnen. Ik leerde ooit dat kinderen het vreselijk vinden als ze genegeerd worden, als mensen ze hebben opgegeven. Dat mag niet, je mag nooit opgeven met kinderen. Bij ongewenst gedrag of bij lichamelijke beperkingen. Er is altijd een manier. Ik wil dat iedereen kan sporten, welke sport dan ook. Het clubleven naast werk of school is zo belangrijk voor ieder mens. Dat moet voor iedereen bereikbaar zijn.”

Door Marcel de Dood

2 Replies to ““Je moet nooit opgeven met kinderen””

  1. Ontroerend en absoluut inspirerend! Ik ben erg blij dat mijn kinderen bij je hebben mogen trainen! Ze ontdekken tijdens de training hun grenzen en mogelijkheden. Na afloop was mijn zoon moe. Zegt Wout: ben je moe?….Hallo ik ben pa!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *