“Ik heb een week op mijn kamer getreurd omdat ik niet op wintersport kon.”

“Het zal de schrik wel zijn. Dat zeiden mijn trainers Joost en Richard toen ik naar de bank strompelde. Vlak voor de dugout kwam ik raar neer. Ik hoorde een hele harde knak, de andere meiden op de bank hadden het ook gehoord. Verder spelen zat er niet meer in, maar ik maakte me geen zorgen. Ik ben van veld 6 naar de kleedkamer gelopen, gedoucht, nog wat gedronken in de kantine en ’s avonds ben ik nog uit geweest. Pas op zondagmorgen werd de ernst van de blessure duidelijk. Mijn knie was helemaal dik en ik kon niks meer.”

Romy van Popering (21) voetbalt vanaf de D-pupillen bij vv Nieuwerkerk. Tijdens deze wedstrijd met Vrouwen 1 loopt zij haar eerste blessure op. “Het bleek dat mijn voorste kruisband afgescheurd was en in mijn meniscus zat een scheurtje. Ook zat er een deuk in een bot, dat komt misschien wel omdat ik toch best vaak liep met die slechte knie. Mijn onderbeen leek wel los te zitten en mijn knie sloeg dan dubbel. Dan snap je wel waar zo’n kruisband voor is. Mijn orthopeed zei trouwens dat kruisbandblessures bij vrouwen vaker voorkomen op kunstgras. Het veld is stroever en door een andere stand van de heupen, komt er meer druk op de knieën. Geen idee of het klopt, al zijn er in ons team wel al drie speelsters die dezelfde blessure gehad hebben.”

“Ik loop stage bij een kinderdagverblijf in Capelle aan den IJssel. Ik heb een groep met kinderen tussen twee en vier jaar. Ik deed eerst een sportopleiding maar nu leer ik voor Pedagogisch Educatief Professional. Het zijn allemaal lieve kinderen, al zoeken ze soms negatieve aandacht. Dan hebben we opgeruimd en dan tikt zo’n meisje expres een stapel met blokken van het kastje. Daar leer je ook van.”

“Op 3 maart ben ik geopereerd in de Bergman Kliniek in Zestienhoven. Ze halen dan een pees uit de hamstring en reconstrueren daarmee de voorste kruisband. Ik had echt last van de narcose, het droge broodje dat ik moest eten hield ik maar even binnen. De volgende dag had ik vooral last van mijn hamstring, ik kon niet zitten. Mijn knie voelde wel meteen beter. Ik ben nu ook veel meer gemotiveerd om mijn fysio-oefeningen te doen dan voor de operatie. Ik werk nu echt aan mijn herstel en ik merk meteen verbetering na de oefeningen.”

“Ik denk dat ik begin 2021 weer kan voetballen. Dat ga ik ook wel doen, ik heb geen angst dat het weer gebeurt. Ik heb wel een week op mijn kamer getreurd dat ik niet op wintersport kon. Ik ga vaak alleen met een groep mensen die ik niet ken of ook wel met mijn ploeggenoot Fanny. In ieder geval moet ik ieder jaar op wintersport. Snowboarden is het leukste dat er is. Ik had dit jaar ook al geboekt, leefde ernaar toe. Dan zie je al die foto’s langskomen op Instagram, dat was geen pretje. Een ander nadeel van de blessure was dat ik vaak de trein heb gemist. Ik ben van het laatste moment en dan rende ik naar de trein. Dat ging nu natuurlijk niet. Verder til ik nergens zo zwaar aan, ook niet of we winnen of verliezen met voetbal. Hoewel, Vrouwen 1 is na mijn blessure pas gaan winnen. Dat kan natuurlijk eigenlijk niet.”

Door Marcel de Dood

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *