“In de voetbalkleedkamer moet je op de bank staan om je af te drogen.”

Jessica, Melany en Linda van Dames 1

Jessica, Melany en Linda maken zich samen met hun teamgenoten sterk voor hun team en het vrouwenvoetbal bij vv Nieuwerkerk. Jessica: “We gaan nu het derde seizoen in met Dames 1. Eerder had Nieuwerkerk twee vrouwenteams, maar dat stopte vanwege te weinig animo. Ik heb me sterk gemaakt voor een nieuw team en dat kon op zaterdag. Dit seizoen hadden we ook maar 11 spelers bij de start, maar inmiddels staan we al op 15. Er trainen al een paar nieuwe vrouwen mee.”

Jessica (28) is ‘El Patron’ van het team. “Ik noem ons liever Dames 1. Dat klinkt charmanter dan Vrouwen 1. Hoewel ik me niet vaak als een dame gedraag. Ik ben vrij direct en los in de omgang. En dat geef ik door aan de rest van het team. Linda loopt nu ook boerend over het complex.”

Linda (22) kwam samen met twee andere speelsters over van CKC. “CKC Dames 2 werd opgeheven en in voelde me niet welkom bij Dames 1. Toen ben ik om me heen gaan kijken. Jessica trok hard aan ons, zo zijn we bij Nieuwerkerk gekomen. Vanaf de eerste dag voel ik me thuis. De mensen zijn hartelijk en sociaal. In de tweede week kende Ton, de kantine-uitbater me al. Dat was bij CKC echt anders, daar zagen ze me niet staan, leek het wel.”

Melany (25) onderschrijft de goede sfeer. “We hebben het heel leuk met elkaar. Het niveau laat wel eens te wensen over, vooral in het eerste seizoen toen er veel meiden waren zonder enige voetbalervaring. We hebben Joost Kofflard en Richard van de Ketterij als trainers. Die moesten ook aan het trainen van vrouwen wennen. We spelen nog steeds in de 5e klasse en er is geen niveau lager dan dat. Toch gaat het steeds meer op voetbal lijken. De basis staat nu goed, maar we missen vooral scorend vermogen. Brit en Marlies kunnen dat goed, maar die zijn allebei al lang geblesseerd. Ze blijven wel betrokken bij het team, dat kenmerkt de goede sfeer. Je krijgt er bij ons een sport en ook een groep vriendinnen bij.”

“Ik ben de fanatiekste van het team”, stelt Linda. “Ik ben vooral vaak boos op mezelf als het niet goed gaat. Ik studeer psychologie, dus ik weet er alles van dat boos zijn op jezelf niks opschiet. Maar tussen weten en ook echt doen, daar zit nog wel een verschil. Laatst ook, dan kom ik foeterend op mezelf en de rest van het team bij Richard. “Ik dacht dat we dat achter ons gelaten hebben”, zei hij toen. Maar ja, we zijn wel vrouwen hè. Dan zijn sommige dingen wel anders.”

“We zijn anders, maar we willen gewoon onderdeel van de club zijn zonder speciale behandeling”, stelt Jessica, decaan en docente aardrijkskunde, geschiedenis en maatschappijleer. “Je weet als je op voetbal gaat wat de sfeer is. Dat je je armen omhoog moet doen om genoeg douchewater op te vangen in kleedkamer 23. Of dat je op de bank moet staan als je je afdroogt, anders houd je natte voeten. Dat willen we ook zo houden, het hoort bij de voetbalsfeer. We proberen juist veel samen met de mannen te doen. We organiseren binnenkort samen met Zaterdag 1 een sponsoravond. Het is leuk om het vrouwenvoetbal echt onderdeel van de club te maken, dat we dingen samen doen.”

Ook Melany, verpleegkundige in de thuiszorg, heeft een droom: “Het zou mooi zijn als er over vijf jaar voldoende doorstroming is vanuit de jeugd, dat we onderscheid maken in prestatievoetbal en recreatie en dat er aandacht is voor ons. Ik zag bij Hillegersberg hoe hun damesteams erbij liepen. Allemaal gesponsorde kleding, goede materialen en zelfs een fysio van de club. Daar moeten wij natuurlijk ook prestaties voor neerzetten, het meeste moet uit onszelf komen. Daar maken we al goede stappen in. Ze noemen me niet voor niks Melawel i.p.v. Melany. We zorgen ervoor dat het gebeurt. Zo willen we ook trainingen gaan geven aan de meidenteams, zodat ze ons leren kennen en ook bij ons komen kijken op zaterdag. Dan wordt de drempel om vanuit de Meiden naar Dames 1 te gaan kleiner. Want die drempel is nu best hoog, iedereen vindt het spannend om als eenling in een ander team met veel oudere vrouwen te komen.”

“Nieuwerkerk is een fijne club, waar iedereen zich thuis kan voelen”, sluit Jessica af. “We doen heel veel samen. Hoogtepunten waren de toernooien, Pinksterretje vorig jaar en de Adriaan de Jong-toernooien. We doen als vrouwenteam mee en spelen tegen mannen. Superleuk. Zo moet het zijn. Voor ons is de derde helft het belangrijkste. We spelen nu op zaterdag en dan ligt na de wedstrijd de hele zaterdag nog open voor een derde helft. We sluiten vaak aan in het supportershome, eten wat samen en gaan nog uit. Op woensdagavond trainen we en dan houden we het bij een kopje thee van Linda, de oma van het team. Vrouwen die bij ons aan willen sluiten zijn altijd welkom, kom eens kijken, we beginnen om kwart over acht.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *